از جمله عوامل مهم توسعه در هر جامعه ای نیروی انسانی آن است، که جهت کار آمد سازی آن باید هزینه فروانی را آنهم در یک دوره زمانی طولانی متقبل شد.اگر شاخص امید به زندگی را در کشورمان هشناد سال در نظر بگیریم و دو دوره ماقبل و ما بعد دوره جوانی را که دوران بی مهارتی و ناتوانی است از آن کسر نماییم با عمر محدودی مواجهه هستیم که از آن می توان به عنوان عمر جوانی ویا عمر خدمت نام برد که در این دوره محدود هم باید به تحصیل و کسب تجربه و تخصص پرداخت و هم حاصل تحصیل و تخصص را در اختیار جامعه قرار داد.انچه که مایه تأسف است اینکه عموما شرایط جامعه جهت بهره گیری شایسته از این گروه(جوانان) فراهم نیست.البته این دلایل مختلفی دارد از مهمترین آن می توان به نوع برنامه های سیاسی،اجتماعی و اقتصادی جامعه اشاره نمود.از اینجا معلوم میشود کسانی را که به عنوان مقنن جهت وضع قوانین و مقررات در عرصه های سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی به مجلس شورای اسلامی می فرستیم باید صاحب نظر در امور سیاسی،اجتماعی اقتصادی و فرهنگی باشند ما مردم باید در انتخابات پیش روی به افرادی که دغدغه اصلی آنها بهره گیری از توان وتخصص جوانان است بیاندیشیم نه کسانی که شعار جوان گرایی می دهند ولی شناخت و توان لازم را در بهره گیری از نیروی جوان ندارند.